Ini Profesor Datuk Tunku Mohaini. Beliau menyampaikan syarahan pelantikan profesor pada 2 April 2010.

Mencari kaedah penilaian alternatif dalam mengajar bahasa Inggeris.

PERSATUAN PENTERJEMAH MALAYSIA (MALAYSIAN TRANSLATORS ASSOCIATION)

171-A, Tingkat 1, Jalan Maharajalela, 50150 Kuala Lumpur, MALAYSIA

Telefon dan Faksimili: 03-21424381 E-mel: Alamat email ini dilindungi dari Spambot. Perlukan JavaScript untuk melihatnya

Isu penggunaan bahasa Inggeris menggantikan bahasa Melayu sebgai bahasa pengantar pendidikan akan membawa banyak mudarat kepada pembangunan modal insan untuk negara. Alasan mengapa isu ini ditentang tidak banyak mendapat liputan media. Oleh sebab itu Mengapa Kami Membantah Pengajaran dan Pembelajaran sains dan Matematik dalam Bahasa Inggeris (PPSMI) diterbitkan semula, bagi memaklumkan masyarakat mengenai mudarat yang akan berlaku.

Dua belas buah makalah yang ditulis oleh cedekiawan Melayu mengungkapkan kebimedua, bangan ini.

Pertama, Prof. Aziz Bari membuat pernyataan ringkas dan jelas tentang penyelewengan yang dilakukan apabila kita menggunakan bahasa Inggeris bagi mengajarkan ilmu di dalam sistem pendidikan kita.

Kedua, Prof. Shaharir bin Mohamad Zain, bekas Presiden Akademi Sains Islam Malaysia (ASASI) menyatakan bahawa bahasa Melayu sudah berjaya menghasilkan cendekiawan Melayu, dan langkah Kerajaan ini merupakan satu tragedi besar kepada bahasa dan bangsa Melayu. Enam puluh lapan profesor di Universiti Kebangsaan Malaysia menanda tangani sebuah memorandum yang dihantarkan kepada Perdana Menteri dan Mentreri Pendidikan Malaysia.

Ketiga, Datuk Dr. Hassan Ahmad, daripada Karyawan, meninjau betapa rapatnya hubungan bahasa dengan perjuangan bangsa. Beliau menyatakan betapa salahnya persepsi pemimpin dalam melaksanakan tindakan ini.

Keempat, Datuk Baharuddin Zainal mendebatkan pendirian Perdana Menteri yang bertanggungjawab bagi menunjukkan kesalahan dalam lojik pemikiran dalam memilih bahasa Inggeris sebagai bahasa penantar pendidikan.

Kelima, Profesor Emeritus Dr. Abdullah Hassan, Presiden Persatuan Penterjemah Malaysia menghujahkan bahawa bahasa adalah wahana yang memindahkan himpunan memori bangsa daripada satu generasi kepada satu generasi. Apabila bahasa Melayu luput daripada benak Melayu, maka jati dirinya turut berubah.

Keenam, Prof. Shahrir Mohammed Zain menyanggah semua asas pemikiran bekas Perdana Menteri yang bertanggungjawab terhadap bencana ini. Beliau menunjukkan landasan pemikiran yang mengatakan hanya bahasa Inggeris dapat memajukan bangsa itu adalah salah. Malah beliau menunjukkan banyak bangsa besar yang maju dengan menggunakan bahasa ibunda.

Ketujuh, makalah Prof. Dr. Awang Sariyan, Presiden Persatuan Linguistik Malaysia, mengemukakan hujah betapa tindakan ini menimbulkan kesan negatif kepada sosiobudaya bangsa dan negara.

Kelapan, Profesor Emeritus Abu Bakar Abd Hamid, ahli Kumpulan Prehatin, menjawab lapan soalan yang sering ditanyakan kenapa tindakan mengetepikan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar pendidikan adalah bertentangan dengan apa yang kita perjuangkan.

Kesembilan, Prof. Dr. Nor Hashimah Jalaluddin, tenaga pengajar di universiti membuat kajian mengenai penerimaan pengajaran Sains dan Matematik dalam bahasa Inggeris, dan mendapati langkah ini akan hanya menimbulkan konflik antara yang miskin dan yang kaya.

Kesepuluh, Encik Kamal Syukri, ahli Persatuan Linguistik Malaysia pula menyatakan pendapat yang bahasa Melayu akan mengalami kepupusan apabila tidak digunakan lagi sebagai bahasa ilmu.

Kesebelas, Tan Sri Datuk Profesor Emeritus menyatakan kebimbangan yang besar terhadap dasar PPSMI ini sebagai sebuah malapetaka besar kepada tamadun bangsa Malaysia.

Kedua belas, Profesor Emeritus Datuk Dr. Isahak Haron mengemukakan hasil penyelidikan beliau dengan sekumpulan pensyarah di Universiti Pendidikan Sultan Idris, terhadap penggunaan bahasa Inggeris bagi mengajarkan sains dan matematik di sekolah rendah dan menengah. Penyelidikan mereka membuktikan bahawa dasar itu gagal.

Akhir sekali, ada banyak persatuan yang membincangkan isu ini, dan resolusi mereka dimasukkan ke dalam buku ini, iaitu:

1. Memorandum GERAKAN MEMANSUHKAN PPSMI (GMP
2. Memorandum ASASI tentang Pengajaran Sains dan Matematik Sekolah dalam Bahasa Inggeris
3. Kebimbangan Kumpulan Prihatin
4. Isu Bahasa dan Pendidikan: Harapan Kumpulan Prihatin
5. Petisyen kepada Kementerian Pelajaran Malaysia daripada Persatuan Kumpulan Pelajar Islam Malaysi.
6. Resolusi Agenda Melayu, Persatuan Melayu Negeri Perlis.
7. Usul Persatuan Penulis Kuala Lumpur (KALAM)

Memorandum ini adalah penting sebagai pernataan hasrat warga Malaysia. Oleh sebab itu, resolusi kongres-kongres begini perlu didokumentasikan bagi memaklumkan kepada Kerajaan betapa isu ini memerlukan penanganan bijaksana dan memandang jauh ke hadapan.

Yang benar

Profesor Emeritus Dr. Abdullah Hassan, Presiden, Persatuan Penterjemah Malaysia

19 Oktober 2006

oleh SN Datuk Dr. Anwar Ridhwan

Saya ingin memulakan makalah ini dengan nada pesimis. Nada pesimis boleh meletakkan kaki kita di dunia nyata, sementara sikap optimis tanpa alasan yang meyakinkan hanya memberi gambaran palsu serta kegembiraan sementara. Nada pesimis ini adalah tentang kepustakaan Melayu, jikalau kita percaya bahawa kepustakaan adalah elemen terpenting dalam pembinaan tamadun, akal budi, daya cipta dan daya saing bangsa. Kepustakaan di sini merujuk kepada semua bentuk penerbitan atau hasil karya, dalam bahasa Melayu, dalam semua bidang dan subbidang i1mu pengetahuan termasuk karya-karya kreatif.

Nada pesimis ini berada di bawah permukaan kenyataan bahasa Melayu itu sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi negara, sebagai bahasa utama dalam sistem pendidikan, dan lebih-lebih lagi dengan ura-ura pemansuhan PPSMI mulai 2012, dan impian bahasa Melayu menjadi bahasa ilmu serta antara bahasa terpenting di dunia.

Akan tetapi cubalah kita singgah ke toko-toko buku terkemuka. Jumlah majalah, jumal dan buku kreatif serta non-kreatif dalam bahasa Melayu, amatlah kenit, seperti seorang Awang Kenit yang berada di tengah-tengah negeri yang dihuni oleh para gergasi. Pada hal ini negara bahasa Melayu. Dan orang Melayu adalah penduduk majoriti. Jumlah majalah Melayu bolehlah dianggap sebagai hujung-hujung beras yang hancur dalam gantang beras yang penuh, kerana masih terlalu banyak jumlah majalah dalam pelbagai bidang yang perlu diterbitkan. Jumlah jumal dalam bahasa Melayu juga seperti melukut, sehingga bagi mengikuti tulisan ilmiah terutamanya untuk isu atau penemuan terkini dalam bidang atau subbidang biologi, fizik, kimia dan malah ilmu kemanusiaan, pembaca masih bergantung pada jumal bahasa asing terutamanya Inggeris. Jumlah buku dalam bahasa Melayu juga ibarat menir, kerana Malaysia baru berupaya menerbitkan sekitar 8,000 - 10,000 judul buku baru setahun, dalam pelbagai bahasa dan untuk pelbagai peringkat pembaca, sedangkan Malaysia sepatutnya sudah mampu menerbitkan sekurang-kurangnya 25,000 judul buku baru setahun, yang sebahagian besar hendaklah dalam bahasa Melayu, iaitu dengan mengambil nisbah normatif antarabangsa 0.01 % daripada jumlah penduduk negara.

Panggilan telefon daripada Encik Anoir, seorang rakan daripada STAROBA, selalu menggembirakan. Apa jua isinya. Namun pada kali ini pesanan telefon daripada Encik Anoir tidaklah semanis itu, ada dua berita sedih. Dua berita sedih sekaligus.

Pertama, pada hari ini seorang bekas guru ayahda di Ashby Road, Ipoh, Cikgu Abdul Latiff Shamsuddin, meninggal dunia. Kedua, dalam mesej yang sama guru Rural Science kita semasa di Tiger Lane, Cikgu Harun Karim juga meninggal dunia.

Cikgu Latiff berdiri paling kiri di barisan belakang. Cikgu Latiff digemari dan diingati oleh ramai muridnya. Ayahda masih ingat, sewaktu belajar di Universiti Malaya, dan beliau sudah berpindah ke Kuala Lumpur, ayahda dan rakan dari STAR pernah mengunjungi beliau di rumahnya. Begitu kami merasakan beliau dan keluarga masih rapat dengan kami.

Kedua, Cikgu Harun Karim juga meninggal. Cikgu Harun berdiri no 6 dari kiri di barisan belakang. Banyak juga yang ayahda ingat mengenai Cikgu Harun, teristimewa eksperimen tanah humusnya. Beliau juga sentiasa bersifat manis terhadap muridnya. Bersungguh-sungguhlah beliau mengajarkan ilmunya kepada kami. Beliau juga adalah guru kita yang pertama masuk ke universiti, masuk belajar semula semasa ayahda di Universiti Malaya. Cikgu Harun yang disayangi.

Yang anehnya mereka tinggal tidak berjauhan. Cikgu Harun tinggal di Taman Melewar, dan Cikgu Latiff di Wangsa Melawati.

Pada masa menerima berita sedih itu ayahda berada di pejabat syarikat penerbitan PTS Publications di Batu Caves. Apabila Encik Anoir mengatakan mereka berada di Perkuburan Taman Muda, ayahda teringat ini adalah bersebelahan PTS yang terletak di Dolomite Business Park, Batu Caves. Ayahda segera ke sana. Encik Anoir masih di sana. Tuan Haji Abu Samah Mohd Amin dan Tuan Haji Sanusi Samit juga ada. Cuma jenazah masih berada di masjid Wangsa Melawati. Lalu kami bergegas ke sana.

Ayahda kemudian mendapat tahu lebih banyak maklumat lain. Jenazah Cikgu Harun dibawa ke kampung halamannya di Sayung, Kuala Kangsar. Jenazahnya akan dikebumikan di sana. Cuma jenazah Cikgu Latiff yang akan disembahyangkan di Masjid Wangsa Melawati. Kami menunggu saja. Ramai juga yang datang, rakan-rakan beliau dan muridnya.

Juga tiba, Datuk Safri Man, kemudian Datuk Jaafar Kamin dll.

Inilah doa kami, semoga roh Cikgu Latiff dan Cikgu Harun dikasihani oleh Allah dan dimasukkan ke syurga bersama-sama orang-orang soleh yang lain. Inilah penghormatan terakhir murid kapada gurunya.

Sambil menungggu zohor, kami bercakap-cakap lagi. Cerita Encik Anoir sedikit menyentuh perasaan. Terlebih awal, beliau dan dua orang rakan pergi ke rumah Cikgu Latiff, tetapi mendapatinya kosong. Cuma ada sebuah kerusi roda di hadapan rumah.

Tadi waktu saya bertanya pada Encik Nazrin, anak almarhum, di mana bapa saudara mereka Datuk Alias! Beliau adalah abang Cikgu Latiff sahabat ayahda semasa belajar di Britain. Beliau kebetulan berada di Amerika Syarikat.

Lalu ayahda bertanya lagi, "Mana ibu, saya ingin bertemu ibumu!"

Encik Nazrin mengatakan, "Maaf Prof. Ibu sudah sepuluh tahun meninggal!" Ayahda tergamam. Ibu mereka itu pernah bekerja dengan ayahda sebagai guru bahasa Inggeris semasa saya mengetuai Pusat Bahasa USM.

Lalu saya teringat kembali kerusi roda kosong! Teringat bahawa besar kemungkinan Cikgu Latiff ini tinggal berkeseorangan dalam masa hari tuanya. Terasa sangat hiba dalam sanubari. Terpandang-pandang senario beliau, yang dulunya kacak dan cergas, terpaksa duduk saja di kerusi  sorong, sepi, menanti saat dijemput oleh Ilahi. Rasa hiba nan tidak terperi!

Alfatihah.